آرایه های بی ادبی

روزگاریست که منفعت بسیار دارد و خیر

شر بودن

زیر فشار بار سنگین درد موهبتی ست 

خر بودن

نیازی به مردانگی نیست چرا که کافیست

نر بودن

نیست خوشتر از صدای عشق اما نعمتی ست 

کر بودن

گوییا که تمام مسئله این است نبودن ما

در بودن

ای زندگی ننگین در این قفس غمگین با دو تا دم سنگین گیج و بیقرارم کن

جاودانه شد نامم در توده اوهامم حالا که لب بامم بر دود سوارم کن

یک راه حل ساده من نشسته آماده تا فشارم افتاده ای اجل شکارم کن

در قحطی روبوسی از این شب کابوسی یک بوسه ویروسی از لبت نثارم کن

در جامعه نکبت با تمایل و رغبت یک نمونه مثبت نذر روزگارم کن

با خاطره دمسازم با شعله هم آوازام دل به سایه میبازم ای غزل مهارم کن

کم فکر پریدن باش یک ثانیه با من باش بی پرده و روشن باش کم کنایه بارم کن

هنگامه آزادی از ما تو بکن یادی یک رقص پر از شادی بر روی مزارم کن